Άκουε πολλά, λάλει καίρια.

ΒΙΑΣ Ο ΠΡΙΗΝΕΥΣ

Άρθρα-Δηλώσεις

Του Σπύρου Λυκούδη

Ο λόγος του ΣΥΡΙΖΑ επικρατεί σήμερα στο χώρο της ελληνικής Αριστεράς. Φαίνεται να είναι αποδεκτός από ευρύ τμήμα των πολιτών. Αυτή η αποδοχή δεν εξηγείται μόνο με την ισχύ της υποσχεσιολογίας σε περιόδους βαθειάς κρίσης.
Είναι και κάποιες παθογενείς ιδιαιτερότητες της ελληνικής αριστερής θεώρησης των πραγμάτων, ρητές και άρρητες, που σε τέτοιες φάσεις δημιουργούν δυναμικές. Θα αναφερθώ στις 4 συνήθεις, αυτές ακριβώς που βάζουν τελικά την Αριστερά στη γωνία, παρά τα κέρδη που της αποφέρουν στη φάση της οργής.

Του Σπύρου Λυκούδη

Όσοι προπαγάνδισαν ως μοναδική δημοκρατική θέση την «αντίσταση στις δυνάμεις κατοχής» και επέβαλαν το διαχωρισμό των πολιτικών σε μνημονιακούς και υπερασπιστές του λαού καλλιέργησαν μια μανιχαϊστική διάσταση στην πολιτική αντιπαράθεση. Κάθε πρόταση τοποθετούνταν στον άξονα Καλού - Κακού, εξετάζονταν με όρους θεολογικής αλήθειας. Όποιος τολμούσε να προτείνει αλλαγές ή συμμετείχε σ΄αυτές, ενσάρκωνε έναν οιονεί προδότη του λαού. Αντιθέτως, όποιος κατακεραύνωνε οποιαδήποτε αλλαγή υπερασπιζόμενος την αδράνεια και ωραιοποιούσε την πρότερη διεφθαρμένη περίοδο διακυβέρνησης, αποκτούσε πιστοποιητικό λαϊκού αγωνιστή.

Το νόημα της προόδου

Του Σπύρου Λυκούδη

Όσοι αισθάνονται ανασφαλείς να αναμετρηθούν με την πραγματικότητα, καταφεύγουν σε σχήματα παλαιά και αναγνωρίσιμα, συγχέουν τις ιδέες με τα συναισθήματα και καθαγιάζουν νοσταλγικά το εκδικητικό παρελθόν εφευρίσκοντας ιδεολογικό στίγμα στη μισαλλοδοξία.
Εμείς το 2013 θα αναμετρηθούμε στο πεδίο της πραγματικότητας, με κυρίαρχο στόχο το νόημα της προόδου, γιατί, όπως έγραψε ο Οδυσσέας Ελύτης «Μονάχα κείνος που παλεύει το σκοτάδι μέσα του θά'χει μεθαύριο μερτικό δικό του στον ήλιο».

Του Σπύρου Λυκούδη

Η ατιμωρησία στην πολιτική έγινε καθεστώς με μιαν αίσθηση αιωνιότητας. Όχι γιατί ήσαν περισσότεροι οι διεφθαρμένοι αλλά γιατί η επίδρασή τους στο δημόσιο βίο και την κοινωνία ήταν πολύ δυναμική. Εξοβελίστηκε από το πολιτικοκοινωνικό αξιακό πλαίσιο και το κυρίαρχο δημοσιογραφικό λεξιλόγιο η χρηστή διαχείριση και η προστιθέμενη αξία της για την κοινωνία, και χωριστήκαμε σε «λαμόγια», «πελάτες» και «κορόιδα». Tο δημόσιο χρήμα ταυτίστηκε με τον κουμπαρά των πελατειακών σχέσεων.

Ενδιαφέροντα άρθρα

27.02.2019

Η σοφία του «καναπέ», του Β. Πεσμαζόγλου

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
09.02.2019

Ο πόλεμος που χάνουμε, του Γ. Βούλγαρη

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
20.01.2019

Μια δολοφονία και η γλώσσα του μίσους, του Γ. Τσακνιά

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Αυτή η σελίδα χρησιμοποιεί cookies για να διαχειριστεί τα στοιχεία χρήσης, στατιστικά πλοήγησης και άλλες λειτουργίες. Επισκεπτόμενοι τη σελίδα μας συμφωνείτε οτι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε cookies.

OK