Άκουε πολλά, λάλει καίρια.

ΒΙΑΣ Ο ΠΡΙΗΝΕΥΣ
  • Ηχητικά

Ο μεταρρυθμιστικός δημοκρατικός χώρος έχει πολύ περισσότερα θέματα που τον ενώνουν παρά που τον χωρίζουν

Συνέντευξη στα Παραπολιτικά FM και στον Ανδρέα Παπαδόπουλο

Ακούμε ότι μια τα σπάτε μια τα βρίσκετε με το ΠΑΣΟΚ. Με τη συνομιλία με τον κ. Ξεκαλάκη, τον γραμματέα του ΠΑΣΟΚ, καταλάβαμε ότι η αλήθεια είναι κάπου στην μέση, ότι και οι δύο πλευρές θέλετε αλλά δημιουργούνται προβλήματα.

Εγώ νομίζω ότι δεν είμαστε σε καλό δρόμο. Μπορεί να είμαι λίγο αυστηρός στην εκτίμησή μου γιατί επιθυμώ πολύ αυτή την υπόθεση, τη συγκρότηση της μεσαίας δημοκρατικής μεταρρυθμιστικής παράταξης και γι’ αυτό είμαι  αυστηρός όταν βλέπω τα προβλήματα που δημιουργούνται σχεδόν κάθε δυο 24ωρα. Αλλά θα μείνω σε αυτή την αυστηρότητα γιατί νομίζω ότι ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Τα πράγματα δεν είναι σε καλό δρόμο, αυτό που επικρατεί όλα τα τελευταία 24ωρα είναι μια διάχυση διαρροών και υπαινιγμών, πράγματα τα οποία δεν οδηγούν πουθενά, αντιθέτως δημιουργούν φυγόκεντρες τάσεις και απομακρύνουν και πολιτικά και ψυχικά τους ανθρώπους.

Έχετε καταλάβει εσείς ποιες είναι οι διαφωνίες γιατί η αίσθηση που έχει ο κόσμος είναι ότι δεν είναι ιδεολογικές οι διαφωνίες αλλά είναι κυρίως επί της διαδικασίας.

Εγώ πιστεύω ότι αυτός ο χώρος έχει πολύ περισσότερα που τον ενώνουν, παρά ζητήματα που τον χωρίζουν. Αυτό αποδείχθηκε και από το πόρισμα που συνυπογράφηκε από όλους τους χώρους, που είχε μεν αποκλίσεις σε διάφορα θέματα αλλά στον κεντρικό του άξονα, στον βασικό του πυρήνα η ταύτιση ήταν απόλυτη. Πιστεύω δηλαδή ότι και προγραμματικά και πολιτικά ο χώρος μπορεί να βρει μια βάση σοβαρή, υπαρκτή για να κινηθεί. Από εκεί και πέρα τα ζητήματα που προκύπτουν δεν είναι απλώς διαδικαστικά. Μακάρι να ήταν μόνο τέτοια γιατί αυτά λύνονται. Είναι κάτι ουσιαστικότερο. Δεν υπάρχει αποσαφήνιση του ποιος πρέπει να είναι ο οδικός χάρτης που θα φέρει το αποτέλεσμα και την κατάληξη. Εγώ έχω διατυπώσει και δημοσίως την άποψη ότι η αντίληψη «πάμε γρήγορα να εκλέξουμε αρχηγό» με βρίσκει αντίθετο. Ότι δηλαδή το πρώτο βήμα πρέπει να είναι η εκλογή αρχηγού και η ανάθεση μετά στον εκλεγμένο αρχηγό να διαμορφώσει τις προϋποθέσεις συγκρότησης του χώρου. Αυτή είναι απολύτως λαθεμένη διαδικασία και οδικός χάρτης λαθεμένος. Καταρχήν χρειάζεται η διαμόρφωση των πολιτικών στοιχείων όσμωσης, της αλληλεγγύης, της συνάντησης, της συνάφειας του χώρου. Να εκπεμφθεί δηλαδή η βούληση στην ελληνική κοινωνία με διάφορες πρωτοβουλίες όπως κοινή δράση των κοινοβουλευτικών ομάδων, συγκρότηση άτυπου πολιτικού συμβουλίου με όλα τα στελέχη που θα φαίνεται ότι εκφράζει ολόκληρο το χώρο, προσπάθεια σε όλη την Ελλάδα με ενωτικές συγκεντρώσεις και όλα αυτά να καταλήξουν στην εκλογή ενός αρχηγού. Αν πάμε ανάποδα και επικρατεί η λογική του «ποιος θα είναι αρχηγός, για να δούμε τι θα κάνει» αυτό εμένα μου δημιουργεί μεγάλες ανασφάλειες για την κατάληξη που δε χρειάζεται να τις εκθέσω. 

Πάντως αυτά που λέτε δεν περιλαμβάνονται, έτσι όπως τα λέτε τουλάχιστον, στην πρόταση που έδωσε χθες το Ποτάμι στη δημοσιότητα.
 
Ναι. Δεν είμαι σύμφωνος κ. Παπαδόπουλε. Στην αυριανή συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας εγώ αυτά τα πράγματα θα τα πω. Τιμώ και σέβομαι το Ποτάμι και προφανώς και τον επικεφαλής του, έχω όμως εκφράσει άλλη αντίληψη για αυτά τα ζητήματα. Το κείμενο που έδωσε χθες το Ποτάμι περιλαμβάνει ενδιαφέρουσες προτάσεις για τον τεχνικό τρόπο που θα εκλεγεί η ηγεσία και ο αρχηγός αλλά για μένα δεν είναι αυτό το πολιτικό ζήτημα. Αυτά συζητιούνται, μπορεί κάποιος να πει κάτι άλλο, πχ να είναι ηλεκτρονική η ψηφοφορία, να έχει δεύτερη Κυριακή κλπ, αλλά αν όλο το θέμα ανάγεται στη λογική με ποιόν τρόπο θα εκλεγεί κάποιος αρχηγός για μένα είναι ήδη αδιέξοδη η ιστορία. Διότι το πρόβλημα δεν είναι αυτό μόνο.

Άρα εσείς λέτε ότι πριν από τη διαδικασία εκλογής του νέου αρχηγού θα πρέπει να προηγηθούν άλλα στάδια.

Προφανώς. Έχω δώσει και στη δημοσιότητα πριν από 2 μήνες ένα κείμενο που έχω ακριβή περιγραφή διαδικασίας. Δε λέω ότι είναι σοφή, νομίζω όμως ότι είναι ουσιαστικότερη από αυτά που ακούω. Και θα επαναλάβω αυτές τις μέρες με όσο μπορώ μεγαλύτερη προσοχή και διακριτικότητα την άποψή μου γιατί εμένα με ενδιαφέρει πολύ και την θέλω αυτή την υπόθεση και δε θέλω να μπει στα αζήτητα χωρίς λόγο.

Θα ήταν μια λύση – επειδή είπατε ότι πρέπει να υπάρχει όσμωση των δυο πλευρών – η ενοποίηση ή η ακόμα μεγαλύτερη συνεργασία των δυο κοινοβουλευτικών ομάδων;
 
Προφανώς, το θεωρώ σπουδαίο βήμα αυτό. Όχι ενοποίηση γιατί ξέρετε υπάρχει ένα ζήτημα. Έχουμε βγει από εκλογές. Ο ελληνικός λαός έχει δημιουργήσει δυο κοινοβουλευτικές ομάδες με τη ψήφο του και αυτή η επιλογή δεν αλλοιώνεται. Αλλά η κοινή δράση που σημαίνει δηλαδή ότι στην ελληνική κοινωνία εμφανίζεται μια συμπαγής ομάδα τριάντα βουλευτών περίπου, η οποία δημιουργεί τις προϋποθέσεις μιας κοινής πορείας. Αυτό είναι εξαιρετικά αποφασιστικό βήμα και ιδιαιτέρως συμβολικό. Και πολύ εύκολο βήμα.

Ποιος θα μπορούσε να πάρει την πρωτοβουλία;
 
Εγώ πιστεύω ότι ο τολμηρός χώρος σε αυτή την ιστορία είναι το Ποτάμι και γι’ αυτό έχω ένα ακόμα μεγαλύτερο αίσθημα πικρίας για το γεγονός ότι αυτά που τολμάει το Ποτάμι και έχει τολμήσει αρκετές φορές, δεν είναι σήμερα στην πρόθεσή του να τα κάνει. Είναι ένας τολμηρός χώρος και θα μπορούσε να σκεφτεί με έναν διαφορετικό τρόπο και να προσπαθήσει να διαχυθεί μέσα στον ευρύτερο μεταρρυθμιστικό χώρο η δική του ποιότητα. Η ποιότητα των ανθρώπων του, των επεξεργασιών του. Θα σφράγιζε με αυτό τον τρόπο το Ποτάμι την όλη διαδικασία. Εάν εκφυλιστεί όλη αυτή η ιστορία για το ποιος θα είναι αρχηγός, με όλη την εκτίμηση που έχω στον Σταύρο, λέω πως δεν είναι αυτό το πρόβλημα. Τι να κάνουμε. Είναι βασικό αλλά δεν ξεκινάς από αυτό.

Και καταλαβαίνετε ότι όλα αυτά γίνονται με τις δημοσκοπήσεις γενικά να μην είναι πολύ ενθαρρυντικές για τον χώρο.
 
Είδα την τελευταία δημοσκόπηση. Καταρρέει βέβαια η κυβέρνηση αλλά δεν διευρύνεται η πολιτική επιρροή της ΝΔ. Αυτό που διευρύνεται είναι το σκοτεινό καλάθι του «πουθενά», του «δε ξέρω». Αυτό λοιπόν το πράγμα δίνει ένα σήμα για να γίνει ό,τι μπορεί για να δημιουργηθεί ο πόλος υποδοχής αυτού του κόσμου που δε θέλει να είναι στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά δεν πάει και στη συντηρητική παράταξη.

Επειδή γνωρίζω ότι είστε ένα από τα πρόσωπα που παίζετε κεντρικό ρόλο και έχετε κύρος σε όλον τον ευρύτερο χώρο, αναρωτιέμαι αν θα μπορούσατε προσωπικά να πάρετε κάποια πρωτοβουλία;
 
Ξέρετε ότι έχω μια έμφυτη προσωπική σεμνότητα που δεν μπορώ να την αλλάξω. Είμαι σε έναν χώρο, είμαι βουλευτής στην κ.ο. του Ποταμιού, απλώς αυτά που σας λέω τώρα, που είναι πολύ σοβαρά, θα τα πω αύριο και στην κ.ο. όπως τα λέω και σε εσάς. Δεν έχω κανέναν λόγο να τα κρύψω. Και αυτά είναι μια σαφής παρέμβαση. Τώρα πως θα μεταμορφωθούν αυτά σε μια πολιτική πρωτοβουλία , δεν ξέρω. Σας ξαναλέω ότι έχω μια μόνιμη αυτοσυγκράτηση, αλλά σκέφτομαι – γιατί τώρα σας απαντάω από καρδιάς – ότι αν πρόκειται όλη αυτή η ιστορία να τιναχθεί στον αέρα, που την παλεύω με όλη μου την καρδιά και όλη μου τη δύναμη, προφανώς θα σκεφτώ ότι κάτι πρέπει να γίνει.