Άκουε πολλά, λάλει καίρια.

ΒΙΑΣ Ο ΠΡΙΗΝΕΥΣ
  • Ηχητικά

Είναι βαριές οι μέρες που έρχονται για το μιντιακό περιβάλλον

Συνέντευξη στον Αθήνα 9.84 και στη δημοσιογράφο Ν. Καραγιάννη

Μπαίνουμε σε μια βεβαρημένη περίοδο για τα ΜΜΕ. Δεν ξέρω αν θα θέλατε να κάνετε ένα σχόλιο για αυτά που έρχονται.

Είναι βαριές οι μέρες που έρχονται. Ειδικά για το μιντιακό περιβάλλον. Πολύ βαριές διότι υπάρχει μια προφανής πρόθεση της κυβέρνησης να εισβάλλει στο χώρο– για να μην πω την βαρύτερη λέξη να ελέγξει απολύτως το χώρο - και να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις της δικής της πολιτικής παρουσίας. Όταν εμπλέκεται η πολιτική εξουσία με την ενημέρωση με αυτόν τον τρόπο είναι ένα ζήτημα για τη δημοκρατία πια, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία περί αυτού. Καμία αμφιβολία δεν υπάρχει. Εάν είχε κρατηθεί η διαδικασία της δημοκρατικής νομιμότητας σε αυτή την υπόθεση, δηλαδή με ισχυρή ανάμειξη και διαχείριση του θέματος από το ΕΣΡ, τότε θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει ότι είναι δικαίωμα οποιουδήποτε πολιτικού χώρου μέσα από τις κλασικές δημοκρατικές διαδικασίες να έχει και τη δική του πολιτική παρουσία στο μιντιακό σύστημα. Αλλά δεν έγινε κάτι τέτοιο.

Ή να προσπαθήσει να βάλει μια τάξη σε ένα τοπίο το οποίο δεν ήταν απολύτως σαφές.

Ναι, ακόμα καλύτερα.

Το ερώτημα είναι ότι διαμορφώνεται ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, διαμορφώνονται συγκεκριμένοι όροι. Έχω παρακολουθήσει και τη στάση των κομμάτων της αντιπολίτευσης μηδέ εξαιρουμένου και του Ποταμιού φυσικά όλο αυτό το διάστημα. Θα έλεγα διαπιστώσεις υπάρχουν. Το ερώτημα είναι κάποια πολιτική πρωτοβουλία που μπορεί να αναληφθεί προς αυτήν την κατεύθυνση μπορεί να εκδηλωθεί το επόμενο διάστημα; και το λέω αυτό γιατί στα μάτια όσων δουλεύουμε στο χώρο των ΜΜΕ η επόμενη μέρα έχει να κάνει και με μαύρο σε τηλεοπτικούς σταθμούς. Και το μαύρο στους τηλεοπτικούς σταθμούς αφορά συναδέλφους μας. Αφορά εκατοντάδες κόσμου που δουλεύει στο χώρο των μέσων ενημέρωσης.

Θα είναι μεγάλο πρόβλημα. Προφανώς. Θα κλείσουν σταθμοί, αν κλείσουν και δεν υπάρχει μόνο ανοιχτό το πρόβλημα ανεργίας των συναδέλφων σας αλλά και ενός περιορισμού του πλουραλισμού της ενημέρωσης. Και αυτό είναι πολύ σοβαρό ζήτημα. Όσο για τις πρωτοβουλίες που ζητάτε, μέχρι την τελευταία στιγμή είχαν αναληφθεί πρωτοβουλίες και στις επιτροπές της Βουλής αλλά ακόμα και στην Ολομέλεια με διατυπώσεις και παρεμβάσεις ακόμα και των πολιτικών αρχηγών την ύστατη στιγμή να αποσύρει αυτήν την πολιτική παρέμβασης η κυβέρνηση και να μπούμε σε μια διαδικασία επανεξέτασης του όλου ζητήματος. Δεν προχώρησε προς μια τέτοια κατεύθυνση η κυβέρνηση, κακώς κατά τη γνώμη μου και ανοίγει τον ασκό του Αιόλου. Είναι απολύτως βέβαιο ότι θα υπάρξει πρόβλημα και για την ίδια μελλοντικά. Από εδώ και μπρος, τι να πω. Να ευχηθώ ότι υπάρχει πάντα χρόνος για μια πρωτοβουλία. Μακάρι να υπάρξει μια πρωτοβουλία συνολική διότι κανένας δεν αμφισβητεί –να είμαστε δίκαιοι επ’ αυτού – ότι ήθελε τακτοποίηση το τηλεοπτικό τοπίο. Αλλά τακτοποίηση σημαίνει τακτοποίηση. Δεν σημαίνει εισβολή εργολάβων και κουμπάρων, έτσι δεν είναι;

Περάσαμε ένα καλοκαίρι με πολύ έντονα τα σενάρια για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. Κατά την εκτίμησή σας είναι μια εκλογική χρονιά αυτή που διανύουμε; Και λέω εκλογική γιατί ουσιαστικά από τον Σεπτέμβριο και μετά μιλάμε για κοινοβουλευτική περίοδο, για νέα χρονιά.

Η Ελλάδα είναι η χώρα των εκλογικών εκπλήξεων. Μη ξεχνάτε ότι μέσα σε 2 χρόνια έχουμε κάνει 5 εκλογές, τέτοιες ή αλλιώτικες. Επομένως τίποτα δεν αποκλείεται. Προσωπικά δεν εκτιμώ ότι πάμε σε εκλογές, αλλά είναι μια εκτίμηση που τη στηρίζω στη δική μου αντίληψη για τα πράγματα, στο πως πιστεύω ότι θα κινηθούν τα κόμματα και η κυβέρνηση κλπ. Δεν πιστεύω ότι προκύπτουν εκλογές σύντομα. Όμως σας ξαναλέω ότι αυτή η χώρα, η πατρίδα μας, είναι η χώρα των εκλογικών εκπλήξεων. Δεν πιστεύω και τίποτα από αυτά που λέγονται από πλευράς κυβέρνησης. Όταν διαβεβαιώνει ο κ. Πρωθυπουργός ότι δεν θα γίνουν εκλογές, είναι σα να μην το ακούω.

Κατά τη γνώμη σας θα έπρεπε να γίνουν εκλογές;

Νομίζω όχι. Νομίζω ότι δεν έχουν να προσφέρουν σε τίποτα.

Από την άλλη ξέρετε υπάρχει και το επιχείρημα ότι οι πολιτικές δυνάμεις δεν μπορούν να λένε συνεχώς ότι πρόκειται για μια κυβέρνηση η οποία δεν μπορεί να τα καταφέρει, η οποία ζει σε ψευδαισθήσεις και αυταπάτες, κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο, έχει κόστος και οικονομικό για τη χώρα και να μη ζητάς λύση αυτού του πολιτικού δράματος, τουλάχιστον όπως το περιγράφουν τα κόμματα.

Εγώ σε αυτή τη χώρα με τη διαδρομή μου και την ταπεινή μου πολιτική προσφορά δε θυμάμαι καμία περίοδο κατά την οποία η αντιπολίτευση να μην έλεγε στην κυβέρνηση «δεν τα καταφέρνεις και σήκω φύγε». Στο δε διαμορφωμένο πολιτικό σύστημα των τελευταίων δεκαετιών το «φύγε εσύ να έρθω εγώ» είναι καραμέλα. Επομένως δε νομίζω ότι έτσι πρέπει να το δει κάποιος το ζήτημα. Η αντιπολίτευση λέει ότι «δεν τα καταφέρνεις». Αν πείσει η κυβέρνηση ότι έχει σχέδιο και τα καταφέρνει, δεν έχει κανέναν λόγο να μετακινηθεί.  Από την άλλη μεριά εγώ κάθομαι και σκέφτομαι κάθε φορά που το ακούω αυτό, ποιο είναι σήμερα το πολιτικό σκηνικό, πως είναι διαμορφωμένες οι δυνάμεις και τι θα προκύψει από τις εκλογές. Θα προκύψει μια αυτοδύναμη κυβέρνηση; το αποκλείω. Θα προκύψει διαδικασία ανίχνευσης των πιθανοτήτων νέας κυβέρνησης συνεργασίας. Και ποια θα είναι αυτή και με ποιούς; έχω την εντύπωση ότι δεν είναι τόσο απλό.

Άκουσα την επιχειρηματολογία από στελέχη της ΝΔ και θα την μεταφέρω εδώ δημόσια, ότι τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης παρά το γεγονός ότι διαπιστώνουν τα ίδια προβλήματα στην κορυφή της πολιτικής εξουσίας, δε ζητούν εκλογές γιατί ακόμη δεν έχουν τακτοποιήσει τα του οίκου τους και μάλλον δεν προλαβαίνουν αν προκύψουν εκλογές και να φτιάξουν το καινούργιο κόμμα αι να δουν πως θα πορευτούν το επόμενο διάστημα. Πόσο κοντά είναι αυτή η αφήγηση;

Εγώ είμαι συνήθως ευγενής με τους πολιτικούς μας αντιπάλους και δεν βλέπω άλλες προθέσεις σε αυτά που λένε. Αλλά μέχρι πριν από έξι μήνες η βασική κατεύθυνση και γραμμή της ΝΔ δεν ήταν οι εκλογές. Ήταν «εμπρός για μια κυβέρνηση εθνικής συνεννόησης για να βγούμε από τα αδιέξοδα». Με τα πρώτα δημοσκοπικά ευρήματα και με τις πρώτες 2-3 μονάδες παραπάνω η ΝΔ έριξε στο τραπέζι το θέμα των εκλογών. Μπορούμε να δούμε τις σκοπιμότητες στην πολιτική κάθε κόμματος. Προφανώς αυτή την ώρα η ΝΔ αισθάνεται πως αν γίνουν εκλογές έχει ένα προβάδισμα, μικρό ή μεγάλο το έχει, σκέφτεται ότι θα είναι πρωταγωνιστής στο τι θα γίνει την επόμενη μέρα και λέει «εκλογές». Έχει αναλογιστεί κανένας ποιο κυβερνητικό σχήμα μπορεί να προκύψει; ποιος με ποιόν ή ποιους, βάσει ποιού προγράμματος και έναντι ποίων;

Στον αντίλογο υπάρχει μια απάντηση, μια επιχειρηματολογία, που λέει ότι τα ερωτήματα που μόλις βάζετε είναι ένα ζήτημα που σε τελική ανάλυση ας το αποφασίσει το εκλογικό σώμα. Διαπιστώνεται από όλη την αντιπολίτευση ότι δεν πάει καλά.

Μα το ότι δεν πάει καλά αυτή η κυβέρνηση δεν σημαίνει ότι κάθε 5 μήνες ή κάθε 6 μήνες πρέπει να κάνουμε εκλογές. Εγώ πιστεύω ότι δεν τα καταφέρνει η κυβέρνηση και σας έχω ξαναπεί, δεν πιστεύω ότι έχει κακές πολιτικές ή καλές, πιστεύω ότι δεν έχει κανένα σχέδιο. Αυτό είναι χειρότερο. Αλλά από την άλλη μεριά προσπαθώ να δω τι μπορεί να προκύψει μέσα από μια εκλογική διαδικασία η οποία ακόμα περισσότερο θα εκθέσει οικονομικά τη χώρα, ακόμα περισσότερο θα φέρει μια αδυναμία συνεννόησης με το ευρωπαϊκό και διεθνές περιβάλλον σε σχέση με το τι πρέπει να γίνει όταν κάθε τόσο υπάρχει πρόβλημα πολιτικής σταθερότητας στη χώρα. Από την άλλη μεριά προσπαθώ να καταλάβω όποιος προτείνει εκλογές, τι προτείνει ότι πρέπει να υπάρξει τη Δευτέρα των εκλογών; ποιο κυβερνητικό σχήμα, με ποιες δυνάμεις και βασισμένο σε ποιο πρόγραμμα; Δεν έχω καμία διάθεση να στηρίξω την παραμονή του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση. Αλλά από την άλλη μεριά να έχουμε και μια σχετική πολιτική ισορροπία στη λογική μας. Μετά από κάθε εκλογική μάχη, μόλις συμπληρώνονται οι περιβόητες 100 μέρες του νέου κυβερνητικού σχήματος, η αντιπολίτευση ζητάει εκλογές. Κάποτε πρέπει να συνέλθουμε από αυτήν την παραφροσύνη.

Να το πιάσω από εκεί που θέσατε το ερώτημα. Ποιο μπορεί να είναι επί της ουσίας είπατε, το σχέδιο για την επόμενη μέρα στη χώρα, ποιο μπορεί να είναι το πολιτικό σχέδιο. Με αιχμή λοιπόν αυτό θα πω ότι μαζί έχουμε συζητήσει, εσείς από τους πρώτους έχετε διαπιστώσει ότι υπάρχει ένα πολιτικό κενό στον μεσαίο χώρο, μεταξύ του δικομματισμού, μεταξύ δηλαδή της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ. Προχωρούν οι διεργασίες από ότι αντιλαμβάνομαι, θα μου πείτε αν είναι έτσι, αν προχωρούν όντως ή αν εμείς νομίζουμε ότι προχωρούν, για το σχηματισμό και τη συγκρότηση αυτού του νέου φορέα. Θα πάω λοιπόν στο ερώτημα που κατά τη γνώμη μου είναι καίριο. Για το πολιτικό πρόβλημα αυτής της χώρας τι πρέπει να πει αυτός ο νέος φορές; γιατί καλείστε να εκλέξετε έναν αρχηγό χωρίς να ξέρουμε βασικές παραμέτρους μιας προγραμματικής διακήρυξης, πέρα από αυτό το κείμενο των 10.000 λέξεων.

Είναι ένα θέμα που - έχω την εντύπωση ότι επειδή παρακολουθείτε τα πράγματα και πολλές φορές με έχετε τιμήσει με την ανάγνωση και των δικών μου κειμένων – όταν μιλάτε μαζί μου είναι σαν να παραβιάζετε μια ανοιχτή πόρτα επ’ αυτού. Έχω την ίδια γνώμη. Δηλαδή εγώ πιστεύω ότι η σπουδή να αναδειχθεί στο χώρο αρχηγός χωρίς να έχει υπάρξει στοιχειώδης πολιτική όσμωση και συνάντηση του χώρου και διαμόρφωση των προϋποθέσεων για να υπάρξει από κοινού πορεία, είναι ένα σχέδιο που εμένα δεν με βρίσκει σύμφωνο. Υπάρχουν βέβαια οι επεξεργασίες του κοινού πορίσματος που είναι πολύ ενδιαφέρουσες για να πατήσει κάποιος αλλά δεν αρκεί αυτό. Αν δεν διαμορφωθεί η συνείδηση στην ελληνική κοινωνία ότι υπάρχει βάση ανάπτυξης ενός νέου πολιτικού φορέα, ότι συναντούνται αυτά τα κόμματα και αυτές οι κινήσεις και διαμορφώνουν την κοινή συνισταμένη, τη συνείδηση του ενιαίου φορέα και ότι προχωράνε, κάνουν  τα πρώτα βήματα, ότι είναι πια υπαρκτός αυτός ο χώρος για να καταλήξει στην εκλογή ενός αρχηγού και προχωρήσουμε αντιθέτως στην άλλη κατεύθυνση που προωθείται και από τις δυο βασικές πλευρές και από το ΠΑΣΟΚ και από το ΠΟΤΑΜΙ, ότι δηλαδή εκλέγουμε αρχηγό και μετά αναλαμβάνει ο αρχηγός να συγκροτήσει το χώρο εγώ δεν είμαι σύμφωνος. Νομίζω ότι έχει πάρα πολλούς κινδύνους μια τέτοια πορεία. Αλλά εν πάση περιπτώσει ας ξεκινήσει η διαδικασία.

Θα πορευτείτε όμως με βάση αυτό;

Αν πάει έτσι, θα πάει έτσι. Εγώ θα υποστηρίζω τη γνώμη μου βέβαια. Πρέπει να σας πω ότι είναι τόσο σοβαρή η άποψη που έχω διαμορφώσει ότι αυτόν το φορέα τον χρειάζεται ο τόπος, ώστε αυτή μου η ένσταση δεν θέλω να είναι μια ένσταση η οποία θα δημιουργήσει προβλήματα. Αλλά με αυτού του τύπου τη διαδικασία και την προοπτική εγώ δεν είναι σύμφωνος. Το έχω διατυπώσει και δημόσια, το έχω διατυπώσει και στους φίλους στο Ποτάμι. Το ότι εκλέγουμε δηλαδή αρχηγό και μετά θα αναλάβει αυτός να συγκροτήσει  το κόμμα, είναι ένα ζήτημα που δεν με βρίσκει σύμφωνο.

Παρόλα αυτά προχωρούν οι διαδικασίες ή έχουμε μια περίοδο στασιμότητας που δεν οφείλεται μόνο στη θερινή ραστώνη;

Από ότι έχω πληροφορηθεί, γιατί όλοι ήμασταν σε διακοπές και σε απόσταση από τα πράγματα, νομίζω ότι σε μια εξέλιξη οι συζητήσεις βρίσκονται. Υπάρχει το κοινό πόρισμα, υπάρχει μια αντιπροσωπεία τετραμελής και από το Ποτάμι και από το ΠΑΣΟΚ που συζητάει αυτά τα ζητήματα και ελπίζω και εύχομαι να είναι και σύντομες αλλά και αποτελεσματικές και με ευθύνη οι αποφάσεις για το πώς θα προχωρήσουμε. Το θέλω πολύ αλλά επειδή το θέλω πολύ δεν θέλω και να πετάω στα σύννεφα.

Κατανοητό. Και κάτι τελευταίο. Κατά τη γνώμη σας σε αυτή τη διαδικασία της καθολικής ψηφοφορίας ενδεχομένως θα πρέπει και να αναζητηθεί μια υποψηφιότητα που να υπερβαίνει πιθανόν την πολιτική προσωπικότητα του κ. Θεοδωράκη και της κ. Γεννηματά; δηλαδή θα πρέπει να πάμε σε κάτι άλλο για να μιλήσουμε για έναν νέο φορέα;

Είναι δύσκολη η απάντηση στην ερώτηση αν πρέπει  να αναζητηθεί. Αν προκύπτει, θα προκύψει. Σας έχω πει κι άλλη φορά, τιμώ και σέβομαι και τις δύο υποψηφιότητες, είναι ικανοί άνθρωποι και καλοί φίλοι και συναγωνιστές και οι δυο. Προφανώς δεν έχει προκύψει στο χώρο μια άλλου τύπου προσωπικότητα που θα σαρώσει και με έναν αέρα αρχηγού θα πάρει τα πάντα πάνω του. Αν υπήρχε και αν είχε υπάρξει θα ήταν διαφορετική η εξέλιξη. Εγώ ξέρω ποιοι σήμερα διεκδικούν. Αν υπάρξει κάτι άλλο που θα αλλάξει τα δεδομένα δεν το ξέρω.