Άκουε πολλά, λάλει καίρια.

ΒΙΑΣ Ο ΠΡΙΗΝΕΥΣ
  • Γραπτές Συνεντεύξεις

Να βρεθεί έντιμος συμβιβασμός

Η συνέντευξη παραχωρήθηκε στον Δημήτρη Τσιούφο, ΗΜΕΡΗΣΙΑ 3.11.2012

Κύριε Λυκούδη, για ποιο λόγο κατά την εκτίμησή σας ο Αντ. Σαμαράς αποφάσισε αιφνιδίως την Τρίτη να ολοκληρώσει την διαπραγμάτευση, κυρίως για τα εργασιακά, αν και υπήρχε η αίσθηση ότι θα μπορούσε να υπάρξει μια συμβιβαστική λύση, η οποία θα έδινε τη δυνατότητα στη ΔΗΜΑΡ να ψηφίσει το συνολικό πακέτο των μέτρων;


Υπήρξε αιφνιδιασμός από τον κ. Πρωθυπουργό και μάλιστα άκομψος, που επιδέχεται πολλών ερμηνειών.
Αυτή την ώρα όμως, με αίσθημα ευθύνης, μένω, σ΄ αυτό που είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, την πίεση χρόνου λόγω Euro working group.

Δεν θα κουραστώ να επαναλαμβάνω ότι αυτή η κυβέρνηση χρειάζεται το σεβασμό και την αυτοπειθαρχία όλων.
Εκτιμώ όμως ότι δεν έχει εμπεδωθεί σε όλους η συνείδηση ότι, για να πετύχει αυτή η κυβέρνηση, δεν είναι προαπαιτούμενο μόνο η εκταμίευση της δόσης. Θα πετύχει - μαζί της και η χώρα- μόνο αν καταφέρει να οδηγήσει τον πολιτικό βίο από την μονοκομματική αυθαιρεσία στην πολυκομματική συνεργασία, από τον πελατειακό δικομματισμό στον εθνικό στρατηγικό σχεδιασμό.

Φυσικά, είναι αναμενόμενο να έχει και τριβές και άκομψους χειρισμούς και αδιέξοδους εγωισμούς και όλους τους ανεξόφλητους παραλογισμούς που εδράζονται στο πελατειακό σύστημα του παρελθόντος. Αυτά εξάλλου θα συνέβαιναν και σε μια μονοκομματική κυβέρνηση. Αιτιολογούνται βεβαίως αλλά δεν δικαιολογούνται.

Το μείζον τώρα, είναι να βρει ο πολιτικός κόσμος της χώρας τρόπους και βηματισμό συνεργασίας για να χαράξει εθνική στρατηγική. Και σ΄αυτό το πλαίσιο η δίκη προθέσεων, οι αλληλοκατηγορίες και οι εκβιασμοί μόνο ζημία αποφέρουν. Σε όλους μάλιστα.

Γι΄ αυτό εμείς στη ΔΗΜΑΡ σεβόμαστε τη συμμετοχή μας στην κυβέρνηση και βάζουμε στην άκρη το πρόσκαιρο κομματικό συμφέρον. Και τον εγωισμό μας, αν θέλετε.
Όσο για τη συμβιβαστική λύση που είπατε, αυτό ακριβώς ήταν και παραμένει το μεγάλο ζητούμενο. Όχι μόνο στα εργασιακά, σε όλα τα ανοιχτά θέματα: να βρεθεί ο έντιμος προωθητικός συμβιβασμός, που θα επιτρέψει όχι στη ΔΗΜΑΡ, αλλά στην ίδια την κυβέρνηση να προχωρήσει και στον κόσμο να ελπίζει ότι σε λίγα χρόνια θα ζούμε σε μια σύγχρονη, δημοκρατική και ευρωπαϊκή Ελλάδα.

Γιατί, κατά τη γνώμη σας, η τρόικα επιμένει σε μια αμετακίνητη θέση για τα εργασιακά;

Δεν είμαι απολύτως βέβαιος ποιος ακριβώς -αναφέρομαι στους εσωτερικούς παράγοντες και στους εκπροσώπους της τρόικα - και πόσο επιμένει.
Πέραν αυτού όμως θέλω να είμαι σαφής σε τούτο: αλλαγές πρέπει να γίνουν παντού και θεσμικές και νοοτροπίας.

Αυτό που είπαμε εμείς στα εργασιακά είναι «όχι, διότι η ανεργία παίρνει διαστάσεις ενδημικού φαινομένου και η αγορά εργασίας είναι εντελώς απορρυθμισμένη» . Στην πραγματικότητα μάλιστα, στην καθημερινή ζωή, δεν τηρούνται καν οι υφιστάμενοι νόμοι και μεγάλο πλήθος εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα, όντες όμηροι της απειλής της ανεργίας αναγκάζονται να ξεπερνούν και τις προσδοκίες του απαιτητικότερου εργοδότη.
Τι θέλουν λοιπόν να κάνουμε, να σφραγίσουμε κι από πάνω με νομιμοποίηση αυτό το εργασιακό σκοτάδι; (106)

Στην κυβέρνηση υποστηρίζουν πως η διαπραγμάτευση έφερε αποτελέσματα, αλλά προσέκρουσε σε «τείχος» σε ό,τι αφορά τις αλλαγές στα εργασιακά που ζητά η ΔΗΜΑΡ. Ταυτόχρονα υπογραμμίζουν πως συνεχίζεται η πολιτική διαπραγμάτευση για την επιμήκυνση και την βιωσιμότητα του χρέους. Πως σχολιάζετε αυτή την κυβερνητική θέση;

Θα σας έλεγα πως είναι η ΔΗΜΑΡ που προσέκρουσε σε τείχος αδιαλλαξίας και σε παγίδες κακών χειρισμών.
Το ζήτημα της επεκτασιμότητας π.χ. της Γενικής Συλλογικής Σύμβασης είναι κομβικό στοιχείο της εργασιακής πολιτικής .
Το είπαμε σε όλους τους τόνους, εμείς εκτιμούμε ότι η ολόπλευρη θεσμική χαλάρωση τώρα, ενώ δεν προσφέρει άμεσο δημοσιονομικό όφελος, θα επέφερε μεγαλύτερη ανεργία σε πρώτη φάση. Παρά ταύτα μπήκε στην ατζέντα, κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή και χωρίς καμιά προετοιμασία, όταν η διαπραγμάτευση είχε ολοκληρωθεί και οι τρεις αρχηγοί όδευαν στη Βουλή για να την επισφραγίσουν.

Πραγματικά αναρωτιέμαι ποιος σκέφτηκε ότι μπορεί αυτό να περάσει , αβρόχοις ποσσί , χωρίς συζήτηση με τον Κουβέλη και τη ΔΗΜΑΡ!

Με την ευκαιρία δε, τονίζω ότι πολύ σημαντικό ζήτημα είναι η μέθοδος που ακολουθείται κάθε φορά, προκειμένου να εκπονηθεί μια κυβερνητική, άρα εθνική, πολιτική θέση.

Κάποιοι υποστηρίζουν πως η ΔΗΜΑΡ αποδέχθηκε ένα σκληρό πακέτο μέτρων ύψους 13,5 δισ. ευρώ και «στύλωσε τα πόδια» στην... παρωνυχίδα του οικογενειακού επιδόματος, που έτσι κι αλλιώς προβλεπόταν στο δεύτερο Μνημόνιο. Μήπως η επιμονή σας αυτή σας εγκλώβισε σε μια αδιέξοδη πορεία;

Ας μην υποβαθμίζουμε το θέμα με τα πρόχειρα σχόλια που ακούγονται περί ... επιδόματος γάμου. Θα μου επιτρέψετε να σας πω ότι για μας δεν είναι «παρωνυχίδα» η πλήρης ανατροπή ενός εργασιακού πλαισίου ή ό,τι τελοσπάντων έχει απομείνει από αυτό. Συνδέεται με τη γενικότερη στρατηγική μας για την ευρωπαϊκή προοπτική.
Υπενθυμίζω ότι η Ανανεωτική Αριστερά είχε την Ευρώπη, ανέκαθεν, στον πυρήνα της πολιτικής της σκέψης. Την Ευρώπη των εργαζομένων, λέγαμε παλιά...Το επαναλαμβάνουμε και σήμερα. Είναι στοιχείο της υπαρξιακής ταυτότητας της Δημοκρατικής Αριστεράς.

Όχι μόνο είμαστε ο μοναδικός αριστερός σχηματισμός στη χώρα μας που υπερασπίζεται επίμονα και σταθερά– και χρειάζεται τόλμη σήμερα γι΄αυτό- την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, αλλά αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που μας οδήγησε στην περιπέτεια της συγκυβέρνησης.

Θέλουμε, λοιπόν, και εργαζόμαστε για να παραμείνει η Ελλάδα στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Είμαστε διατεθειμένοι να συμβάλουμε στη δημοσιονομική προσαρμογή, να τολμήσουμε, να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας αλλά χωρίς παραδοξότητες.
Και εξηγούμαι: υπάρχει σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα με εργασιακό θεσμικό πλαίσιο Κίνας; Δεν υπάρχει!


Η απόφασή σας να μην ψηφίσετε το πακέτο των προαπαιτούμενων μέτρων, λόγω των αντιρρήσεών σας στα εργασιακά, θέτει σε κίνδυνο την συνοχή της τρικομματικής κυβέρνησης και κατ΄ επέκταση τον στόχο που και εσείς έχετε θέσει για την παραμονή της χώρας μας στην ευρωζώνη;


Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, ο κίνδυνος είναι υπαρκτός και αποτελεί απειλή και για μας και για την κυβέρνηση και για τη χώρα. Και ακριβώς επειδή συνιστά απειλή για όλους, ελπίζω ότι θα ξεπεραστεί.


Ορισμένα στελέχη σας υποστηρίζουν πως όσα συνέβησαν τις τελευταίες ημέρες, πέρα από το ζήτημα της διαπραγμάτευσης, επιβεβαίωσαν την αίσθηση που υπήρχε ότι δεν υπάρχει μια πολιτική ισοτιμία στη συμμετοχή των κομμάτων στην κυβέρνηση και λήψη των αποφάσεων. Συμμερίζεστε αυτή την άποψη;


Η κυβέρνηση, όλον αυτό τον καιρό, και παρά τις δυσλειτουργίες ή τις αρρυθμίες της, αναμενόμενες εν πολλοίς, προχώρησε καλά.
Η ΔΗΜΑΡ αν και υπήρξαν κάποια προβλήματα επικοινωνίας και ενημέρωσης, δεν αισθάνθηκε ποτέ ότι μετέχει στην κυβέρνηση υπό καθεστώς ανισοτιμίας,. Ποτέ μέχρι τώρα. Οι τελευταίες εξελίξεις ωστόσο, μετά τον αιφνιδιασμό του κ. Σαμαρά, προφανώς γεννούν ερωτηματικά.


Με βάση όλα τα παραπάνω ποια μπορεί να είναι η συνέχεια αυτής της κυβέρνησης, με δεδομένο πως ο κεντρικός άξονας της συμμετοχής σας σε αυτή ήταν η παραμονή της χώρας στο ευρώ; Μετά την απόφασή σας να μην ψηφίσετε το πακέτο των μέτρων μπορεί η ΔΗΜΑΡ να συνεχίσει να συμμετέχει σε αυτή ή οδηγούμαστε εκ των πραγμάτων σε μια α λα καρτ στήριξη;


Έχουμε τρεις φορές επιβεβαιώσει την απόφασή μας να μην ψηφίσουμε τα μέτρα στο σκέλος των εργασιακών αλλαγών, όχι στο σύνολό τους. Ζητήσαμε την απόσυρση αυτών των αλλαγών, πολύ περισσότερο αφού δεν παράγουν δημοσιονομικό όφελος. Και παραμένουμε απολύτως πεισμένοι και σταθεροί στη μεγάλη στρατηγική μας επιλογή της παραμονής της χώρας στη ευρωπαϊκή οικογένεια και στην Ευρωζώνη.


Όλο αυτό το διάστημα ο ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά ο Αλ. Τσίπρας χαρακτήριζαν προσχηματικές τις αντιρρήσεις της ΔΗΜΑΡ και υποστήριζαν πως υπήρχε συμφωνία των κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση. Πως απαντάτε στις αιχμές αυτές και έως πού μπορεί να φτάσει η μεταξύ σας αντιπαράθεση;


Αυτή η αντιπαράθεση του ΣΥΡΙΖΑ είναι με την πραγματικότητα, όχι με τη ΔΗΜΑΡ. Κι αν θυμάστε, στην αρχή έλεγαν ότι δεν διαπραγματευόμαστε καθόλου, μετά ότι δεν διαπραγματευόμαστε σωστά και τώρα ότι διαπραγματευόμαστε θεατρικά.
Πρέπει να σας εξομολογηθώ λοιπόν ότι, καθώς έχουμε πολλή δουλειά, ευθύνες και καθόλου χρόνο, προσωπικά δεν αισθάνομαι καμιά ανάγκη να αποκρούω κάθε μέρα επικοινωνιακές κοινοτυπίες.

Ενδιαφέροντα άρθρα

04.09.2017

Το καλοκαίρι ανήκει στα νιάτα, του Φ. Γεωργελέ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
02.09.2017

Υποψήφιοι αλλά και συνιδρυτές, του Γ. Βούλγαρη

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
30.07.2017
Η ελπίδα σε αποδρομή, του Π. Μαρτινίδη
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ