Άκουε πολλά, λάλει καίρια.

ΒΙΑΣ Ο ΠΡΙΗΝΕΥΣ
  • Ομιλίες

Ομιλία Σπ. Λυκούδη στο Συνέδριο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης

Αγαπητοί φίλοι,

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Σας ευχαριστώ θερμά για την πρόσκλησή σας να παραβρεθώ και να μιλήσω στο Συνέδριο. Το Συνέδριο της ΔΗΣΥ διεξάγεται σε μια πολυσύνθετη πολιτική συγκυρία εντός και εκτός της χώρας και τα συμπεράσματα και οι αποφάσεις του νομίζω ότι αναμένονται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον από το σύνολο των προοδευτικών πολιτών.
Οι στρατηγικοί προσανατολισμοί της χώρας και της ευρύτερης δημοκρατικής παράταξης στη σημερινή Ευρωπαϊκή πραγματικότητα, η ανάγνωση του εσωτερικού πολιτικού τοπίου και το πολιτικό σχέδιο που πρέπει να διατυπωθεί για την έξοδο από την κρίση, και το μέγα θέμα της ανασυγκρότησης της Κεντροαριστεράς, της μεγάλης Δημοκρατικής Προοδευτικής Παράταξης, αυτά τα τρία κρίσιμα ζητήματα αναμένουν τις απαντήσεις σας και αισιοδοξώ για αυτές.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Το εθνικό συμφέρον της χώρας για την πρόοδο, την ασφάλεια και την ευημερία της επιτάσσει τη σταθερή και ενεργό συμμετοχή της στον σκληρό πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όλες οι άλλες, δήθεν «εναλλακτικές» λύσεις, οδηγούν τη χώρα σε βάρβαρες, τριτοκοσμικές καταστάσεις.

Ο αριστερός εθνολαϊκισμός ως αντιπολίτευση και ως κυβέρνηση έχει υπονομεύσει τη θέση της χώρας στην ΕΕ και έχει συντελέσει στη δημιουργία ενός επικίνδυνου αντι-δυτικού και αντι-ευρωπαικού ρεύματος. Αποτελεί διαχρονικό πολιτικό έγκλημα πρώτου μεγέθους η μετάθεση ευθυνών και απόδοσης όλων των δεινών μας στην ΕΕ και τεράστιο ψεύδος το ότι εκτός αυτής θα ήμασταν καλύτερα! Η χώρα μας έχει αφάνταστα ωφεληθεί από την ένταξη της στην ΕΕ και το ευρώ, έχοντας μεταμορφωθεί κυριολεκτικά σε όλους τους τομείς, έχοντας τριπλασιάσει το κατά κεφαλήν εισόδημα της και έχοντας εμπεδώσει την δημοκρατία, την ευημερία, την ασφάλεια και τη γεωπολιτική της σημασία.

Είναι φανερό ότι σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι. Εξήντα χρόνια μετά τη Συνθήκη της Ρώμης, βιώνει κρίσεις, όπως αυτές του προτύπου οικονομικής ανάπτυξης, της ενοποιητικής της διαδικασίας, του κοινωνικού κράτους. Κυρίως βρίσκεται στη φάση αναζήτησης της σημερινής της ταυτότητας.

Οι πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις στην Αυστρία, στην Ολλανδία και στην Γαλλία αναχαίτισαν την επέλαση των δεξιών και αριστερών εθνολαϊκιστών, αν και δεν πρέπει να αγνοούμε ότι όλοι αυτοί πέτυχαν να αποκτήσουν σημαντική πολιτική βάση, γεγονός που σημαίνει ότι οι κίνδυνοι δεν έχουν εκλείψει. Η Ευρώπη, όμως, δεν μπορεί να επιβιώσει εάν εγκαταλείψει τις αξίες της, εάν επιστρέψει στους καταστροφικούς εθνικισμούς, εάν μεταβληθεί σε ένα σύνολο από κλειστές φοβικές κοινωνίες.

Η συζήτηση για την μελλοντική πλεύση της ΕΕ έχει ήδη ανοίξει σε πολλά επίπεδα. Είναι βέβαιο ότι το ομοσπονδιακό όνειρο δεν έχει σήμερα την ίδια απήχηση στα κράτη-μέλη της και γι’ αυτό αναζητούνται διάφορες εκδοχές για το μέλλον. Όποια όμως μορφή κι αν πάρει η πορεία της προς το μέλλον, εμείς πρέπει να συμμετάσχουμε στην διαδικασία αυτή, για να δώσουμε το δικό μας στίγμα μαζί με άλλες προοδευτικές και κεντροαριστερές δυνάμεις της Ευρώπης. Η ευρισκόμενη σε υποχώρηση και κρίση σήμερα Σοσιαλδημοκρατία, στην οποία κυρίως οφείλονται τα μεγάλα μεταπολεμικά επιτεύγματα της Ευρώπης, μπορεί και πρέπει να ανασυγκροτηθεί και να αντιμετωπίσει τα προβλήματα των κοινωνιών με προοδευτικές λύσεις στη βάση των δικών της αξιών.

Να εμπεδώσουμε λοιπόν την θέση της χώρας μας στον σκληρό πυρήνα της Ένωσης, την Ευρωζώνη, για να μπορέσουμε να στοχεύσουμε από κοινού με τις συγγενείς δυνάμεις μας στην διόρθωση της ελλιπούς αρχιτεκτονικής της.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Η σημερινή πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα είναι στρεβλή και αρκούντως προβληματική, καθώς, όπως διαπιστώνεται εδώ και καιρό υπάρχει αναντιστοιχία μεταξύ της σημερινής κοινοβουλευτικής δύναμης των κομμάτων και της αποδοχής τους από τους πολίτες.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μέσα στα 2,5 χρόνια εξουσίας της έχει διαψεύσει τις ελπίδες της πλειοψηφίας των ψηφοφόρων της. Το φτωχό κυβερνητικό έργο όχι μόνο δεν κατάφερε να λύσει στοιχειώδη προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, αλλά την φόρτωσε και με νέα βάρη: Νέο μνημόνιο, πρόσθετο δυσβάστακτο χρέος, απίστευτη υπερφορολόγηση, νέες περικοπές εισοδημάτων, οικονομική ύφεση, κατάρρευση δομών κοινωνικής πρόνοιας.

Ταυτόχρονα με τις παλινωδίες της, την ανικανότητά της και την εμμονή της στην συνεχή «ηρωική διαπραγμάτευση» με τους δανειστές και αφού έφερε με απίστευτη ελαφρότητα την χώρα στο χείλος της αβύσσου αρνείται την κριτική και την υγιή πολιτική αντιπαράθεση, συμπεριφέρεται αυταρχικά, καλλιεργεί τον διχασμό, επιδιώκει την φίμωση των αντίθετων απόψεων, ανακαλύπτει συνεχώς διάφορους εχθρούς και προσπαθεί να παγιώσει την ηγεμονία της στον ευρύτερο αριστερό και δημοκρατικό χώρο, αν και είναι σαφές ότι για λόγους ιδεολογικών αγκυλώσεων και αποτυχημένων πρακτικών δεν αποτελεί ούτε και μπορεί να αποτελέσει, ως έχει, μέρος της μεγάλης κεντροαριστερής προοδευτικής παράταξης. Εν ολίγοις έχει εκποιήσει, και επιτρέψτε μου να το πω - έχω και εγώ και άλλοι πολλοί, χίλιους λόγους για να μας θλίβει αυτό - σε ταχύτατο χρονικό διάστημα όλο το αξιακό απόθεμα της Αριστεράς στο όνομα της παραμονής στην εξουσία με κάθε μέσο.

Από την άλλη, η ΝΔ ως αξιωματική αντιπολίτευση, παρά τη νέα ηγεσία της, φαίνεται να μην μπορεί να απεμπλακεί από τα συντηρητικά της χαρακτηριστικά και αναμένει απλώς να εισπράξει τη δυσαρέσκεια των πολιτών, χωρίς να επιδιώκει να διευρύνει την πολιτική της επιρροή με την παραγωγή ιδεών για την έξοδο από την κρίση. Και δυστυχώς το σύνολο σχεδόν της πολιτικής της σήμερα είναι εγκλωβισμένο στο σύνθημα «εκλογές για να φύγετε εσείς και να έρθουμε εμείς»

Είναι φανερό ότι η Νέα Δημοκρατία δεν μπορεί να δημιουργήσει ένα ευρύ εναλλακτικό πολιτικό ρεύμα. Απλώς οι δημοσκοπήσεις την αναδεικνύουν πρώτο κόμμα και με διαφορά από τον ΣΥΡΙΖΑ, επειδή εμφανίζεται εντονότατη η δυσαρέσκεια των πολιτών προς την κυβέρνηση και επειδή δεν φαίνεται στον πολιτικό ορίζοντα μέχρι σήμερα άλλη εναλλακτική λύση, σοβαρή, αξιόπιστη και ελπιδοφόρα.

Η παταγώδης διάψευση της επαγγελίας ουτοπικών λύσεων και η αδυναμία εμφάνισης ενός ορθολογικού και ελπιδοφόρου πολιτικού λόγου έχει οδηγήσει μερίδα των πολιτών εκ νέου στην απαισιοδοξία και στην αγανάκτηση, ή στην καλύτερη περίπτωση, στην αποστασιοποίηση, με την συλλήβδην απαξίωση του πολιτικού συστήματος, των πολιτικών και των ηγετικών ελίτ της κοινωνίας και στην εμφάνιση φαινομένων άκρως επικίνδυνων για το δημοκρατικό καθεστώς και το μέλλον της χώρας. Εδώ, όμως, παρουσιάζεται και η ευκαιρία σε όσους πιστεύουν στις μεταρρυθμίσεις να μετατρέψουν αυτή την αρνητική στάση σε συγκριτικό πλεονέκτημα, αν αφουγκρασθούν το ζωτικό τμήμα αυτών των πολιτών, το προσεγγίσουν και οργανώσουν την συμμαχία για την πρόοδο της χώρας. Να γιατί μια μεγάλη και ενιαία κεντροαριστερή παράταξη μπορεί να αποτελέσει κινητήρια δύναμη για την αναγέννηση της χώρας.

Εμείς οι ΜΕΤΑρρυθμιστές της Αριστεράς από την πρώτη στιγμή της συγκρότησής μας τον Οκτώβρη του 2014, θέσαμε ως βασική μας στρατηγική επιδίωξη την ανασυγκρότηση και την ενοποίηση της Κεντροαριστεράς προς την κατεύθυνση ενιαίας πολιτικής έκφρασης όλων των κομμάτων, κινήσεων και άλλων συλλογικών ή ατομικών φορέων του χώρου με τελικό προορισμό τον Νέο Μεγάλο Πολιτικό Φορέα της Δημοκρατικής και Προοδευτικής Παράταξης. Ένα Νέο Φορέα με δημοκρατική και αυτόνομη οργανωτική και πολιτική συγκρότηση, με συλλογικές πολιτικές λειτουργίες, με την δική του διακριτή ιδεολογική, πολιτική και προγραμματική ταυτότητα, με δικό του Πρόγραμμα Εθνικής Αναγέννησης και τέλος με αδιαπραγμάτευτη και σταθερή την υποστήριξη του στο ευρώ και στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας.

Η προοπτική αυτή εξακολουθεί να αποτελεί επιτακτική ανάγκη, όχι μόνο για να τερματιστεί ο πολιτικός και οργανωτικός κατακερματισμός του χώρου, αλλά, το σημαντικότερο, για να καλυφθεί πλέον ένα ουσιαστικό κενό στο πολιτικό φάσμα. Έχω διατυπώσει εδώ και μήνες ένα σχέδιο Οδικού Χάρτη προς αυτή την κατεύθυνση, κατά την εκτίμηση μου απλό και ρεαλιστικό.

Στον δρόμο προς την ενότητα του χώρου διατυπώνονται προφανώς και άλλες σκέψεις. Η Πρόεδρος του Πασοκ π.χ. διατύπωσε χθες την πρότασή της, για το πώς, με ποιο τρόπο και πότε θα ιδρυθεί ο νέος φορέας, με ποιες διαδικασίες και με ακριβές χρονοδιάγραμμα και εκλογής ηγεσίας και χρόνου διεξαγωγής του Ιδρυτικού Συνεδρίου.

Άκουσα την πρόταση με ιδιαίτερη προσοχή και με τον οφειλόμενο σεβασμό αφού κατατίθεται από την επικεφαλής του εξ’ αντικειμένου ισχυρότερου πόλου στον χώρο. Επιτρέψτε μου όμως μια πολιτική παρατήρηση, κατά τη γνώμη μου αναγκαία. Αν τον νέο φορέα θα τον συνιδρύσουν δυνάμεις ευρύτερες της ΔΗ.ΣΥ ο οδικός χάρτης προς την ίδρυσή του με ότι αυτός συμπεριλαμβάνει, επομένως και οι χρόνοι του και οι σειρά των ενδιάμεσων σταθμών του και ο χαρακτήρας του, είναι αντικείμενο προτάσεων και συνεννόησης από όλους. Η αποδοχή αυτής της αλήθειας είναι η επιβεβαίωση της ειλικρινούς διάθεσης για κοινή πορεία. Θα ήταν λάθος να δoθεί η εντύπωση ότι το ιδρυτικό συνέδριο του νέου φορέα δεν είναι παρά η συνέχεια του σημερινού συνεδρίου.

Τιμώ το Συνέδριό σας αλλά να μου επιτρέψτε να θεωρώ την πορεία προς την ίδρυση του νέου φορέα με πολιτικά χαρακτηριστικά τέτοια που θα πείθουν ότι συντελείται μια αληθινά εκρηκτική αλλαγή στον δημοκρατικό χώρο.

Σύντροφοι και συντρόφισσες,

Η απαίτηση των πολιτών, ο πυκνός πολιτικός χρόνος, η διάχυτη πολιτική αβεβαιότητα και οι επείγουσες ανάγκες της χώρας που ταλαιπωρείται από κάθε λογής πολιτικό τυχοδιωκτισμό επιβάλλουν την κοινή πορεία, με συμφωνημένα, προσεκτικά και ενωτικά βήματα. Ενώπιον των αβεβαιοτήτων, των προκλήσεων και των κρίσιμων εξελίξεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και στο διεθνές περιβάλλον (ειδικά μάλιστα στη γειτονιά μας), χρειάζεται τόλμη, υπέρβαση προσωπικών και κομματικών αγκυλώσεων και κυρίως ανάληψη ευθύνης από όλους, ώστε να διαφανεί κάποια χαραμάδα Ελπίδας και Προοπτικής.

Με αυτές τις σκέψεις σας απευθύνω και πάλι τον θερμό συντροφικό μου χαιρετισμό και εύχομαι κάθε επιτυχία στο Συνέδριό σας.

Ενδιαφέροντα άρθρα

03.10.2017

...η δε σαρξ ασθενής, του Π. Τατσόπουλου

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
01.10.2017

Ευρωπαϊκές μεταρρυθμιστικές παλινδρομήσεις, του Γ. Πρεβελάκη

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
01.10.2017

Τα ερωτήματα της επόμενης μέρας, του Π. Κ. Ιωακειμίδη

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ