Άκουε πολλά, λάλει καίρια.

ΒΙΑΣ Ο ΠΡΙΗΝΕΥΣ
  • Άρθρα-Δηλώσεις

Πολιτικά Αδιέξοδα-Θεσμικές παρεκτροπές

Του Σπύρου Λυκούδη

Η πολιτική κατάσταση στη χώρα βαδίζει από το κακό στο χειρότερο. Το πολιτικό κλίμα επιβαρύνεται τη στιγμή που χρειάζεται η μεγαλύτερη δυνατή συνεννόηση και προσπάθεια για να αντιμετωπιστούν οι διαχρονικές παθογένειες, οι γενεσιουργές αιτίες του τέλματος και της παρακμής.

Είναι εμφανείς οι λόγοι που η εθνολαϊκιστική συγκυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, της οποίας η ιδεολογική και πολιτική όσμωση είναι πλέον αδύνατο να συγκαλυφτεί, οξύνει το διχαστικό της λόγο και επιτίθεται με ανήκεστους χαρακτηρισμούς κατά της Δικαιοσύνης ή των ΜΜΕ όταν οι κρίσεις τους δεν εξυπηρετούν τις πολιτικές της σκοπιμότητες και τους πολιτικούς της στόχους. Οι παρεμβάσεις Υπουργών αλλά και του ίδιου του πρωθυπουργού είναι απροκάλυπτες. Οι σποραδικές μέχρι σήμερα καθεστωτικές συμπεριφορές προσλαμβάνουν μονιμότερα χαρακτηριστικά και γι αυτό είναι άκρως επικίνδυνες.

Είναι φανερό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, βρίσκεται σε δεινή πολιτική θέση και προφανή αδιέξοδα. Η αντι-μνημονιακή του πολιτική απάτη έχει αποκαλυφτεί. Το «αφήγημά» του κατέρρευσε ως χάρτινος πύργος. Το επαχθέστερο όλων Τρίτο Μνημόνιο του κ. Τσίπρα και των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είχε τεράστιο κόστος για την κοινωνία, ένα ολόκληρο σχεδόν ΑΕΠ, σε βάρος κυρίως των ανέργων, των συνταξιούχων, των φτωχών και μικρομεσαίων στρωμάτων. Η πολιτική του μυθοπλασία διαλύθηκε εις τα εξ ων συνετέθη. Ποδοπάτησε στην πορεία τις αριστερές αξίες που δήθεν πρέσβευε χωρίς ίχνος ενδοιασμού. Εξέπνευσαν στην προκρούστεια κλίνη της εξουσίας. Οι κοινωνικές του συμμαχίες αποδιαρθρώθηκαν. Οι πολιτικές συμμαχίες ανύπαρκτες πέραν των ΑΝΕΛ των οποίων έχει καταστεί εσαεί όμηρος υπερασπίζοντας και χειροκροτώντας εκών άκων τις επιλογές τους. Έπεσε στην παγίδα που ο ίδιος έστησε. Έχοντας ως μοναδικό πολιτικό στόχο την παραμονή στην εξουσία αδιαφορεί για τα μέσα. Προέχει μόνο ο σκοπός. Γι αυτό μετέρχεται δοκιμασμένες παλαιοκομματικές και λαϊκιστικές πρακτικές. Γι αυτό δεν αισχύνεται να υποστηρίζει ότι «και οι άλλοι τα ίδια έκαναν», ωσάν αυτό να αποτελεί μεγάλο «επίτευγμα» που χρήζει αριστερού φωτοστέφανου.

Ορισμένοι καλόπιστοι, αλλά μάλλον αφελείς, έτρεφαν την προσδοκία ότι μετά την ολοκλήρωση της Β’ Αξιολόγησης, ο ΣΥΡΙΖΑ θα άλλαζε κάπως πορεία επιδιώκοντας ευρύτερες συμπαρατάξεις. Διαψεύστηκαν οικτρά. Διότι, δυστυχώς ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να μετεξελιχθεί σε κάτι άλλο. Το απαγορεύει η πολιτική του ταυτότητα και κουλτούρα, τα εννοιολογικά πολιτικά του εργαλεία, ο τρόπος που προσλαμβάνει και αναλύει την κοινωνία και την πολιτική, τους πολιτικούς θεσμούς.  Γι αυτό επιστρέφει συνεχώς στο παρελθόν του. Ανέχεται, επί παραδείγματι, και θεωρεί τους βανδαλισμούς στην Ερμού «μεμονωμένο γεγονός». Σα να μη ζουν στην Αθήνα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ξέμεινε από εχθρούς, αλλά δεν μπορεί να επιβιώσει πολιτικά χωρίς τη συνεχή κατασκευή νέων εχθρών,  συνωμοτικών εκδοχών της πολιτικής διαδικασίας και διαμάχης, έντασης, πόλωσης και διχαστικού λόγου, επιδιώκοντας να συγκαλύψει τις τραγικές συνέπειες της πολιτικής του και να συσπειρώσει ό, τι του έχει απομείνει.  Δεν έχει άλλο πολιτικό τροφοδότη. Αντιλαμβάνεται το κράτος εργαλειακά. Γι αυτό το έχει εποικίσει και κομματικοποιήσει στο έπακρο θεωρώντας το ως το προνομιακό πεδίο μόχλευσης για να συγκροτήσει την εκλογική του πελατεία  και να παραμείνει ως αξιόλογος παίκτης στο πολιτικό σκηνικό, τη στιγμή που διαπιστώνει ότι η δημοσκοπική του κατάρρευση δεν μπορεί ίσως να αναστραφεί στον πολιτικό χρόνο που του απομένει.

Μολονότι ενώπιον των εμφανών θεσμικών παρεκτροπών μέρος της άλλοτε λαλίστατης αριστερής διανόησης τηρεί αιδήμονα σιωπή, το λοιδορούμενο κοινοβουλευτικό πολίτευμα της Μεταπολίτευσης ενεργοποιεί τις δημοκρατικές δικλίδες του, όπως αποδείχτηκε πρόσφατα στην Επιτροπή θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής. Εκεί, το αίτημα που έθεσα εκ μέρους του Ποταμιού για κλήση σε ακρόαση του κ. Πάνου Καμμένου για τη γνωστή υπόθεση, επιβλήθηκε από την αντιπολίτευση.

Υπάρχουν παντού φωνές τίμιες και δυνατές, υπάρχουν οι πολιτικές δυνάμεις, οι ενεργοί δημοκρατικοί πολίτες που δεν θα επιτρέψουν τη διάβρωση βασικών στοιχείων του κοινοβουλευτικού μας πολιτεύματος. Διότι, αν μη τι άλλο, πρόκειται για κατακτήσεις που κερδήθηκαν με αγώνες και αίμα.

Δημοσιεύθηκε στο Insider

21/07/2017

 

 

Ενδιαφέροντα άρθρα

30.07.2017
Η ελπίδα σε αποδρομή, του Π. Μαρτινίδη
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
30.07.2017

Η Μεταπολίτευση που μισήσαμε, του Σ. Πολυμίλη

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
16.07.2017
Πιπέρι στο στόμα, του Π. Τσίμα
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ